Pień
Pień drzewa – zdrewniała łodyga. Pień drzewa powstaje wskutek corocznego przyrastania na wysokość i na grubość.
Na wysokość drzewo przyrasta dzięki tworzeniu się nowych pędów wierzchołkowych, a na grubość dzięki przyrastaniu słojów rocznych. Pień drzewa u samej swej podstawy (na styku z glebą) tworzy szyję korzeniową, czyli charakterystyczne zgrubienie. Zewnętrzną warstwę pnia stanowi kora, która ma za zadanie przewodzenie wody i soli mineralnych do wyższych partii drzewa (korony) jak też chroni drzewo przed uszkodzeniami i wyschnięciem. Od pnia mogą odchodzić gałęzie, które tworzą koronę drzewa. Drzewa wytwarzają pnie w formie strzały lub kłody.
Pień drzewa na przekroju poprzecznym ma najczęściej kształt zbliżony do okrągłego. Kształt na przekroju podłużnym promieniowym, przebiegającym przez rdzeń jest zależny od wieku drzewa, jego gatunku, miejsca biosocjalnego w drzewostanie i wielu innych czynników. W klasycznej dendrometrii kształt pnia był przyrównywany do stożka, neiloidy lub paraboloidy.
